Prille Democratie

‘Een prille democratie’ zo omschreef De Gucht Nepal in 2002. Met deze profetische woorden gaf de minister van buitenlandse zaken zijn zegen over de omstreden levering van 5500 Luikse Minimi machinegeweren aan dat land. Hoe het deze ‘democratie’ ondertussen vergaat kan u hier lezen.

Als Nepal een prille democratie is, dan is België de beste plaats op aarde om te leven, zo besluit De Gucht ondertussen vijf jaar later: Hiermee geeft hij kritiek op de, volgens hem, overdreven aandacht voor de communautaire problemen aan de onderhandelingstafel in Hertoginnedal. Karel vindt dat de wereldproblematiek hierdoor teveel op de achtergrond gedrongen wordt. Een, toch wel, bizarre uitspraak voor een man die het geldgewin van de Luikse wapenindustrie belangrijker vindt dan het instabiel karakter van een Zuid-Aziatisch land. Maar goed, het is hier dus de beste plek op aarde om te leven. Jammer natuurlijk van al die mestkevers¹ in het Noorden van dit wondere landje. Maar als boerenzoon zou De Gucht moeten weten dat zulke diertjes nuttig en zwaar werk verrichten: Ze verwerken immers tonnen mest aangevoerd vanuit het Zuiden.

Als er één plek is op aarde waar De Gucht voldoende aandacht aan besteedt, dan is het Kongo. Uiteraard niet om er de belangen te verdedigen van enkele Belgische grootkapitalisten, wel omdat hij oprecht bezorgd is om de modale Kongolees. Dat bleek nog maar eens toen hij de Kongolese regering bekritiseerde omwille van haar onkunde om enerzijds corruptie aan te pakken en anderzijds democratische hervormingen door te voeren, twee zaken waar België natuurlijk in uitblinkt. Zou hij even openhartig omspringen met andere regeringen in landen zoals China of Iran? Enfin, de Kongolese regering kon er niet mee lachen en verweet De Gucht koloniale trekjes, ze bedachten hem met de bijnaam ‘Kuifje in Kongo’. Niet meteen een compliment als je bedenkt dat het roemruchte album uit de Britse winkelrekken verdween omwille van de racistische inhoud. Eenzelfde initiatief werd trouwens genomen door een Amerikaanse winkelketen. Een Kongolese student, die zich allicht interessant wou maken, wilde het Britse voorbeeld hier in België overdoen en diende een gelijkaardige klacht in tegen het Kuifjesalbum bij het CGKR van weldoener Jozef De Witte. Uiteraard vond het klagend individu een gewillig oor bij de Belgische regimepers, maar nu wijk ik teveel af.

Ook tegenover de Verenigde Staten staat een kritische Karel De Gucht dapper zijn mannetje, niet dat ze zich over de plas al te veel aantrekken van zo’n, hooguit vervelend, hielenbijtertje.

In vele gevallen moet De Gucht zijn boude oneliners achteraf toelichten (lees: relativeren) of er zich zelfs voor excuseren. Over excuses gesproken: De Gucht kon zich recent nog pardoneren bij de Italiaanse regering voor het gedrag van de Brusselse burgervader Thielemans (hips, santé). Die laatste was er namelijk in geslaagd om Mauro Borghezio, een parlementslid van Lega Nord, op brutale wijze op te laten pakken door een bende Luikse Stormtroopers. Het onheil gebeurde tijdens een vreedzame demonstratie op 11 september tegen de Islamisering van Europa. Ook enkele Vlaams Belang kopstukken werden hierbij hardhandig opgepakt en vastgezet. Ik verwacht niet dat De Gucht zich zal excuseren bij deze mestkevers, deze laatsten kunnen immers hun blauwe plekken achteraf electoraal verzilveren.

Toch zou De Gucht zijn excuses mogen aanbieden aan de vreedzame binnen- en buitenlandse betogers die onnodig brutaal opgepakt en vastgezet werden omdat ze Duitse, Israëlische of andere vlaggen droegen. In tegenstelling tot Mauro Borghezio kregen ze niet eens de kans om te betogen want sommigen werden reeds in de metro opgepakt: Hun enige misdrijf was dus het dragen van een vlag. Een onderzoek naar het overdreven politiegeweld, het beknotten van de vrije meningsuiting of het prijskaartje voor de belastingbetaler als gevolg van het overbodig overbrengen van de Luikse stormbrigade: Naar dit alles kunnen we fluiten want de Belgische doofpot, bijgestaan door de regimepers, doet de rest.

België is goed op weg een ‘prille democratie’ te worden. “Geen gezeur” zou Kim Jong Il van de Democratische Volksrepubliek Korea zeggen “dit land is immers de beste plek op aarde om te leven”